این ویلا که در دل طبیعت سرسبز شمال ایران قرار گرفته است، با جست‌وجوی فرمی ساده و بی‌پیرایه آغاز شد؛ حجمی شیب‌دار که در گفت‌وگو با اقلیم، توپوگرافی، نیازهای سکونتی و نور شکل گرفت. همانند پروژه‌های اخیر ما، طراحی این پروژه نیز به سه دغدغه اساسی پاسخ می‌دهد: سایت و اقلیم، خواسته‌های کارفرما و تبدیل محدودیت‌ها به فرصت.

سایت پروژه در گوشه‌ای از یک مجموعه مسکونی در نزدیکی دریای خزر قرار دارد؛ موقعیتی که در ابتدا به‌عنوان یک محدودیت تلقی می‌شد. با این حال، در سمت جنوب، چشم‌اندازی گسترده از دامنه‌های جنگلی، زمین‌های صخره‌ای و آسمان نمایان می‌شد که معماری را به برقراری ارتباط با آن فرامی‌خواند. در پاسخ به این بستر، حجمی کشیده در امتداد شرق به غرب و سقفی دوشیب به‌صورت طبیعی شکل گرفت تا ضمن پاسخ‌گویی به شرایط اقلیمی، بیشترین بهره را از چشم‌اندازهای جنوبی فراهم کند.

گوشه بنا با ایجاد یک فرورفتگی، به ورودی سرپوشیده تبدیل شد و به این ترتیب، یک محدودیت به ویژگی شاخص ویلا بدل گردید. بازشوهای حداقلی رو به مجموعه مسکونی، در تضاد با جداره‌های تمام‌شیشه‌ای جبهه جنوبی قرار گرفتند و موجب پیوند فضای داخلی با چشم‌انداز شدند. خواسته کارفرما برای داشتن بامی قابل استفاده، در فرم شیب‌دار بنا ادغام شد و هم‌زمان، ایجاد فرورفتگی‌هایی در حجم در جبهه‌های شمالی و جنوبی، نورگیری و دید را بهبود بخشید و امکان مشاهده‌ ظریف و محدود دریای خزر را نیز فراهم کرد.

یک فضای خالی مرکزی در جبهه جنوبی، سه توالی را به یکدیگر پیوند می‌دهد: استخر و حیاط، دامنه‌های جنگلی و آسمان؛ درحالی‌که یک پلکان معلق، فضاهای زیرشیروانی را به تراس‌های بام متصل می‌کند.

نمای سفید بیرونی در تضاد با سرسبزی محیط پیرامون قرار گرفته است، درحالی‌که فضاهای خالی ایجادشده در حجم با رنگ قرمز ایرانی (Persian Red) برجسته شده‌اند و به قلب ویلا پویایی می‌بخشند. در ادامه کاوش‌های ما درباره ظرفیت‌های آجر، این متریال برای نما انتخاب شد تا تداوم حضور و سرزندگی آن تضمین شود. همچنین استفاده از طیف‌های سبز در سوئیت مستر، در بخش حمام و فضای ورودی، بخشی از کیفیت و رنگ چشم‌انداز بیرونی را به فضای داخلی منتقل می‌کند.