توضیحات پروژه

ایده‌ی اولیه‌ی طراحی خانه ارغوان، برآمده از تجربه‌ای دیرینه از زیستن با هویت ایرانی بود؛ با زبانی آشنا، اما در بیانی امروزی. نه بازگشتی صرف به گذشته، و نه گسستی کور از آن؛ بلکه تلاشی برای دمیدنِ روحی اصیل در کالبدی نو.
فضاها به‌گونه‌ای طیفی شکل گرفتند؛ پیوسته و درهم‌تنیده، آمیخته با ویژگی‌های خود و در هم‌زیستی با پیرامونشان. هیچ مرزی مطلق نبود، هیچ فصلی از دیگری جدا نشده بود؛ بلکه حرکت از آستانه به خلوت، از جمع به فرد، و از کوچه به قلب خانه، همگی در امتدادی آرام و طبیعی جریان داشتند. در این خانه، دیوار تنها یک جداره نیست؛ مرزی‌ست که نفس می‌کشد، نور را می‌پذیرد، سایه می‌افکند و گاه، چون پرده‌ای نیمه‌شفاف، میان درون و بیرون میانجی‌گری می‌کند. نورگیرها نه صرفا برای روشنایی، بلکه چون چشمان خانه به‌سوی آسمان گشوده شده‌اند، تا یادآور حیاط‌های مرکزی خانه‌های دیروز باشند.
این معماری دعوتی‌ست به درنگ و تامل؛ برای لمس سکوت، دیدن جزئیات و شنیدن صدای برگ‌ها در باد. خانه‌ای نه فقط برای سکونت، بلکه برای زیستن؛ برای جاری‌بودن حس حضور، برای بازخوانی هویت، و برای آشتی انسان با خانه‌ای که ماوای تن است و آشیان جان.

جهت دستیابی به دیگر اخبار معماری به این بخش از سایت مراجعه کنید.